Εκτύπωση

Η ελληνική πραγματικότητα

Κατηγορία: Πολιτική

5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Βαθμολογία 5.00 (2 Ψήφοι)

elliniki pragmatikotita copyΣήμερα αλήθεια και Ελλάδα είναι δυο έννοιες ασυμβίβαστες. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε καν την αλήθεια, πόσο μάλλον να την πούμε, όταν τα μεγάλα συμφέροντα έχουν διοχετεύσει βαθιά στο μεδούλι μας την εικονική πραγματικότητα. Μας έχουν πείσει δηλαδή, πως καμιά ανάγκη και κανένα δικαίωμα δεν είναι πάνω από την κατεστημένη εξουσία, που ελέω κάποιου θεού, ή κάποιων συμφερόντων εγκαθιδρύθηκε και παραμένει εσαεί στο απυρόβλητο.

Αυτό συνέβαινε στο παρελθόν, και σήμερα είναι ένα εντελώς σάπιο, αλλά παγιωμένο οικοδόμημα και όπως φαίνεται αν δεν γίνει κάτι να γκρεμισθεί, θα είναι και στο μέλλον ο μπαμπούλας των γενεών που έρχονται.

Κάποιοι νομίσανε, πως μέσα στην ΕΕ θα άλλαζαν κάποια πράγματα, έστω μια στοιχειώδης δικαιοσύνη, θα ήταν εφικτή. Ματαίως όμως, γιατί αφενός η ΕΕ δεν είναι αυτή που μας έλεγαν, Ευρώπη των λαών, αποδείχθηκε άλλωστε, και αφετέρου δεν θα περίμενε κάποιος λογικά σκεπτόμενος το καλύτερο, από αυτούς που είχαν σημαία την ιδιοτέλεια και πάντα υπηρέτησαν με πάθος τα συμφέροντα των ολίγων. Έγινε μάλιστα το αντίθετο, αφού τα παγκοσμιοποιημένα συμφέροντα, ζητούν και παίρνουν τα πάντα, από την εκάστοτε ξεπουλημένη κυβέρνηση.

Αυτό δεν είναι φαντασιοπληξίες ή μυθεύματα αργόσχολων που ψάχνονται. Είναι η κατεστημένη πραγματικότητα, που δεν άλλαξε με το πέρασμα των χρόνων, απλά διαφοροποιήθηκετο περιτύλιγμα και η προσέγγιση του θέματος. Επί παραδείγματι, αν χτες ο κλέφτης ήταν κατακριτέος, σήμερα πρέπει να συνεργάζεσαι μαζί του. Ή ακόμη, η χτεσινή αμείλικτη εξουσία, σήμερα σε εξαναγκάζει με ποικίλους τρόπους να συναποφασίζεις “δημοκρατικά”!

Ας δούμε όμως τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα αποστασιοποιημένα και ψυχρά. Σε πέντε χρόνια κυριολεκτικά διαλύθηκαν τα πάντα. Όνειρα δεν υπάρχουν πια για τους ανθρώπους, πόσο μάλλον που τρομοκρατούνται καθημερινά ακόμη και για το σπίτι που μένουν, μια δηλαδή αδιαπραγμάτευτη αναγκαιότητα και μάλιστα πληρωμένη. Η σημερινή κατάντια των Ελλήνων συγκρίνεται μόνο με τα μετεμφυλιακά χρόνια, αν και τότε υπήρχε η αποταμίευση, μια παρακαταθήκη για το μέλλον, έστω ένα όνειρο απατηλό, όπως αποδεικνύεται δηλαδή.

Αν ο λαός και όχι μόνο ο ελληνικός, αλλά και όλοι οι λαοί της γης δεν αντιληφθούμε πως όλα εξαρτώνται από τη δική μας θέληση, το δικό μας κοινό συμφέρον, τίποτα δεν θα αλλάξει και πάντα θα 'μαστε δέσμιοι κάποιων τυχαίων αετονύχηδων που προσκολλώνται σαν βεντούζες και σφετερίζονται την εξουσία εις υγεία των ηλιθίων, των αδύναμων και των ζαμανφού...