Εκτύπωση

Δημόσιο, άσυλο αργόσχολων και εργαλείο επιβολής των σχεδίων του συστήματος

Κατηγορία: Πολιτική

5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Βαθμολογία 5.00 (2 Ψήφοι)

ipallili
Το δημόσιο σαν απαραίτητος φορέας του κράτους πάμπολλες φορές έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη. Τις περισσότερες φορές με την κακή έννοια, δηλαδή σαν άντρο του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, της υφαρπαγής της ψήφου των βολεμένων και της τεμπελιάς, αφού έχει συνδεθεί με τους ανά την επικράτεια γλυψιματίες, αλλά και τους ανειδικεύτους που βρίσκουν λιμάνι να αράξουν και να ταλαιπωρήσουν τους πολίτες που έχουν ανάγκη από κάποια, γραφειοκρατική ως επί το πλείστον, εξυπηρέτηση. Για να μην παρεξηγηθούμε θα πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν και κάποιοι ελάχιστοι βέβαια, έντιμοι και καταρτισμένοι που τιμούν τη θέση τους ποικιλοτρόπως, αλλά φυσικά είναι σταγόνα στον ωκεανό!
 
Το σύστημα πάντα είχε ανάγκη από την επιστημονική εφαρμογή των επιλογών του γι’ αυτό έδωσε μεγάλα προνόμια στους γραφειοκράτες. Μεγάλους μισθούς και ευελιξία κινήσεων. Έτσι ο σκληρά εργαζόμενος, απλά ζούσε, ενώ ο ανεύθυνος υπάλληλος βρέθηκε άρχοντας και πλούσιος!
 
Όσο προκλητικό, τόσο και αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός, πως ο μοναδικός τομέας που δεν έχει πειραχτεί, είναι αυτός του δημοσίου. Μέχρι χτες που δουλειές υπήρχαν και ο ιδιωτικός τομέας παρήγαγε, θεωρούνταν μεν το παράσιτο του κράτους, αλλά σήμερα  ποιος ο λόγος των κομματικών στρατών που αδιατάραχτα επανδρώνονται και πλουσιοπάροχα αμείβονται εν μέσω κρίσης; (Το περίεργο  δε είναι ότι παρά τις κατά καιρούς βαρύγδουπες δηλώσεις περί πάταξης της γραφειοκρατίας, αυτή ολοένα μεγαλώνει και περιπλοκότερη γίνεται, τιμωρία λες για τους φτωχότερους και τους γηραιότερους). 
 
Είναι πλέον πασιφανές, ότι αυτό συμβαίνει γιατί οι κομματικοί στρατοί που στην πλειοψηφία τους ενδημούν στο δημόσιο, αυτοί θα παίξουν τον σημαντικότερο ρόλο για το σύστημα, αυτόν της δημοκρατικής επιβολής των απάνθρωπων και αντιλαϊκών μέτρων που προωθούνται συνεχώς, ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, από ανάγκη και άγνοια περισσότερο, θα παίξουν το ρόλο του βασικού εργαλείου και μπροστάρη των μεταρρυθμίσεων που προτάσσει το σύστημα, ώστε να βρουν οι πολυεθνικές το κατάλληλο τοπίο και να μεγαλουργήσουν, με εργαζόμενους λιμοκτονούντες.
 
Το επόμενο βέβαια και για την πλειοψηφία των υπαλλήλων, θα είναι αυτή όλων των άλλων εργαζομένων, στοίβαγμα στις ουρές αναζήτησης εργασίας για ένα κομμάτι ψωμί. Οι εξουσιαστές πιστεύουν ότι σύντομα το σύστημα θα έχει φτάσει το στόχο του, που είναι η τέλεια ηλεκτρονική παρακολούθηση, η οποία καθημερινά αναβαθμίζεται με τη μεταφορά δεδομένων από κάθε σημείο στο κέντρο αξιολόγησης και ελέγχου.
 
Εκ των πραγμάτων οι υπάλληλοι στρατολογούνται σαν ένα ακόμη εργαλείο σκλαβιάς. Θα μπορέσουν να το αντιληφθούν; Ας το ελπίσουμε…