Εκτύπωση

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η Οδύσσειά μου" του επικεφαλής του Δ.Ε.Σταυρού Σουηδού Στούρε Λιννέρ

Κατηγορία: Πολιτισμός

5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Βαθμολογία 5.00 (1 Ψήφος)

minoikos politismosΗ αφήγηση που θα διαβάσετε παρακάτω ανήκει στο παρελθόν, στην ιστορία και εκεί πρέπει να μένει. Αν την δανειζόμαστε δεν είναι από κάποιας μορφής εκδικητικότητα, το κάνουμε απλά και μόνο γιατί θέλουμε να δείξουμε πως το συμφέρον των ανθρώπων είναι η ειρηνική συνύπαρξη. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να διδασκόμαστε από τα λάθη μας και αυτό ακόμη δεν είναι ορατό σ' αυτούς που αισθάνονται δυνατοί.

Ίσως από σύμπτωση, αλλά η μικρή Ελλάδα έβαλε ανεξίτηλη της σφραγίδα της, στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Βλέποντας τώρα το μένος με το οποίο όλος ο δήθεν πολιτισμένος κόσμος της επιτίθεται, θέλουμε να πούμε πως τα συμφέροντα δεν θα τελειώσουν ποτέ και πάντοτε θα ανανεώνεται η αντιπαλότητα και το μίσος από αυτούς που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται “πολιτισμένοι” και φυσικά το μόνο που καταφέρνουν είναι να διαιωνίζουν την δυστυχία των ανθρώπων.

Βλέποντας μάλιστα την σημερινή ανάπτυξη και την πολυπροβαλλόμενη πολυπολιτισμικότητα αντιλαμβανόμαστε πως δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψευδεπίγραφη άψυχη και αφύσικη διεργασία που δυστυχώς δεν οδηγεί πουθενά...

Ο Γερμανικός Πολιτισμός:

Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες.

Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.

Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά.Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε».

Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας.

Και ο Ελληνικός Πολιτισμός:

Λίγο καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ‘ αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου.Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.

Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε: «Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους.Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους»

Σ’ αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα.

Πηγή: http://papaleonidasdimitris.wordpress.com/

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΑΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ

Maria Mena - Money

Maria-Mena-84
Εδώ μιλάμε για λεφτά. Η πιο συνηθισμένη λέξη της καθημερινότητάς μας σήμερα. Από τη γλυκιά φωνή της Μαρία Μενά...

Κατερίνα Γώγου - Ιδιώνυμο

gwgou
Πάντα επίκαιρη η Κατερίνα-Κάποιοι θαρρούν πως είναι μόνο μια λέξη γιατί ποτέ δεν την ένιωσαν Θα' ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα. Να το θυμάσαι Μαρία. Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το…

Η επανάστασή μου έχει αρχίσει. Την ακούτε;

eirini
Η Ειρήνη Τριανταφύλλου, η φοιτήτρια που έχασε τόσο άδικα τη ζωή της στο δυστύχημα στα Μάλγαρα αφήνει ως παρακαταθήκη σε όλους μας ένα συγκλονιστικό κείμενο για την Ελλάδα που ονειρευόταν. Το κείμενο…

Διαβάστε επίσης

x-1 copy
Φεβ 08, 2012

Γεννηθηκα- Ν. Ξυλουρης

Στις 8 Φεβρουαρίου του 1980, σίγησε για πάντα το αηδόνι της Κρήτης, ο Νίκος Ξυλούρης...
λαθρομετανάστες1
Δεκ 02, 2012

Η απόκτηση ιθαγένειας

Στο δρόμο αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής Ίσως να μην έχει ουσιαστική σημασία, με την έννοια, πως αν κάποιος ελεύθερος άνθρωπος θέλει να ζήσει σε ένα τόπο, αφού αποδέχεται τους όρους της κοινωνίας και…
vitali
Ιαν 09, 2015

Ελένη Βιτάλη

Η Ελένη Βιτάλη σε μια συγκλονιστική ερμηνεία από την εκπομπή της Σεμίνα Διγενή "Κοίτα τι έκανες".
LARISA-300x180
Μαρ 03, 2013

Δυο νεκρά παιδιά μας...-Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε

"Καμιά φορά προσπαθώ να θυμηθώ τις ασχολίες που είχα κατά καιρούς στη ζωή μου. Αλλά μια είναι η αξιοσημείωτη: οτι τα βράδια φρόντιζα πάντα να απαλύνω με καταχθόνια σχέδια τις μαύρες μου στιγμές. Ίσως…
natasa copy
Φεβ 07, 2014

Άγγιγμα ψυχής

Από την Νατάσα Γκουτζικίδου Λένε πως μπορεί να συναντήσουμε χιλιάδες ανθρώπους σε αυτή τη ζωή, αλλά μόνο ένας ή έστω κάποιοι- αν το πρώτο ενδεχόμενο ακούγεται λειψό- θα Λένε πως μπορεί να…
Νατάσα
Οκτ 20, 2012

Οι μέρες του φωτός - Νατάσα Μποφίλιου

Από κάπου έρχεταιμια μακρινή μουσικήσε ξεσηκώνειθέλεις να βγειςν' ακουλουθήσεις τη μεγάλη πορείανιώθεις πως γράφεται ιστορία
Romeyka
Οκτ 13, 2012

Φυλή στην Τουρκία μιλά Αρχαία Ελληνικά

Μπορεί οι περισσότεροι νεοέλληνες να γνωρίζουν ελάχιστα ή να αγνοούν παντελώς την αρχαία ελληνική γλώσσα, όχι όμως και μία απομονωμένη κοινότητα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στη βορειοανατολική…
D. Liantinis copy
Ιαν 09, 2013

Ανήκουμε στην Ελλάδα

Πικρές αλήθειες από το Δημήτρη Λιαντίνη που μας άφησε πρόωρα. Ίσως γιατί κατάλαβε πως τίποτα άλλο δεν μπορούσε να προσφέρει στους κατοίκους αυτού του τόπου, εκτός απ' τα σημάδια του, που κι' αυτά δεν…
Chavez1
Μαρ 16, 2013

Ο πόνος ενός λαού αποτυπωμένος σε εικόνες

Οι άνθρωποι θρήνησαν τον ηγέτη που έκανε περισσότερα από κάθε άλλον στην ιστορία της Βενεζουέλας. Ο πόνος, η οργή, η αγάπη, η δέσμευση, είναι εμφανή στα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα κόκκινα λουλούδια, το…
anagnostakis
Δεκ 10, 2012

Μανώλης Αναγνωστάκης 1925-2005

Φοβᾶμαι... Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ…